เดินอยู่ดี ๆ...
ฟ้าฝนพิสูจน์ใจก็กระหน่ำตก
จากเบาค่อยหนักหนาแลสาหัส
แวบนั้น..
เธอเดินสั่นเทาตัวเปียกปอนอยู่
ฉันจึงกางร่มรักเข้าไปหาเธอใกล้ ๆ
เธอหลบเข้ามาหาฉันอย่างเลี่ยงไม่ได้
เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องลำบากตากกาย
เรากางร่มเดินร่วมไปได้ "สักพัก"
จึงเริ่มสนิทสนมสนทนา
กันไปตลอดทางเปียก
บัดดล..
ลมฝนห่าใหญ่ก็กระหน่ำซ้ำซัด
เธอเริ่มหน้านิ่วคิ้วขมวดและนิ่งเงียบ
ไม่ยอมพูดจาเหมือนเมื่อคราแรกใต้ร่ม
ฉันถอนหายใจทีหนึ่งก่อนพูดออกไปว่า
"คุณครับ... คุณเห็นไหมว่า
ฟ้ า ที่ ค ะ น อ ง ล ม ที่ ก ร ร โ ช ก
น้ำ ที่ ท่ ว ม เ ปี ย ก ข า โ ค ล น ต ม ที่ เ ฉ อ ะ แ ฉ ะ
หนทางข้างหน้าที่ถูกปิดด้วยฝนห่าใหญ่
ต่างทำให้เราตื่นตระหนกตกใจกันทั้งคู่..."
เธอจะสังเกตเห็นไหม..
ฟ้าฝนที่ทำให้เราหนาวจับใจ
มันบั่นทอนจิตใจเราทั้งคู่
เธอจะสัมผัสได้ไหม..
ว่าทุกสิ่งที่เธอกำลังสัมผัส
ฉันก็สัมผัสได้
เธอสังเกตและสัมผัสได้ไหม
ใต้ร่มรักคันนี้ ฉันก็ไม่ต่างไปจากเธอ
หากเธอสัมผัสได้ เธอจะเข้าใจว่า
ฉันไม่ได้แตกต่างไปจากเธอ
เธอจะเข้าใจว่า..
ทุกครั้งที่เธอหนาว ฉันหนาว
ทุกครั้งที่เธอสั่น ฉันสั่น
ทุกครั้งที่เธอร้องไห้ ฉันก็น้ำตาไหล
เธอจะเข้าใจว่า...
อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เดินไปข้างหน้าอยู่คนเดียว
เรายังมีกันและกันในทุกก้าวย่าง
หากเธอสังเกตเห็น สัมผัสได้
และเข้าใจอย่างถ่องแท้เยี่ยงนี้
แม้พายุจะพัดกระหน่ำสักเพียงใด
ฉันจะกางร่มรักไปกับเธอ
ตลอดกาล...
8.44 น. 5 ก.ค. 49
ผมเป็นปิศาจ
2006/Jul/05
2006/Jul/04
เธอจะอยู่ที่ไหน ฉันนั้นไม่เคยห่าง
เธอจะทุกข์จะผิดจะพลั้ง ฉันยังคอยห่วงใย
เธอไม่เคยจะรู้ และไม่คิดอะไร
แต่คนหวังดีด้วยใจ กลับกลายเป็นคนกล้ำกลืน
เหมือนเป็นคนอื่น ที่เธอไม่เคยสนใจ
เหมือนเป็นเพียงสิ่งที่เธอคุ้นเคย แต่มองข้ามไป
ใจเปี่ยมด้วยรักและความห่วงใย ฉันนั้นให้ทุกอย่าง
อยากให้เธอ เจอะเจอแต่วันที่ดี
คงจะมีเพียงฉัน แม้ว่าวันคืนผ่าน
ความหวังยังเกิดกับฉัน คงเหมือนเดิมอยู่อย่างนั้น
แต่เธอไม่เคยต้องการจะมองในความหวังดี
เหมือนเป็นคนอื่น ที่เธอไม่เคยสนใจ
เหมือนเป็นเพียงสิ่งที่เธอคุ้นเคย แต่มองข้ามไป
ใจเปี่ยมด้วยรักและความห่วงใย ฉันนั้นให้ทุกอย่าง
อยากให้เธอ เจอะเจอแต่วันที่ดี
คงจะมีเพียงฉัน แม้ว่าวันคืนผ่าน
ความหวังยังเกิดกับฉัน คงเหมือนเดิมอยู่อย่างนั้น
แต่เธอไม่เคยต้องการจะมองในความหวังดี
1.49 น. 4 กรกฎาคม 49
ผมเอง
2006/Jun/30
วันนี้ผมมีปัญหามาทายหัวใจทุกดวง
หนทางข้างหน้า เป็นทางเดินเท้าเต็มไปด้วยหญ้ารกชัฏ
เส้นทางแคบจนต้องเดินทีละคน ไปตามทางนั้น และยามนี้ คุณมากับคนสำคัญ
อยากจะถามว่า คุณจะมีวิธีการเดินอย่างไร
ให้แฟนเดินนำหน้าคุณไปก่อนแล้วคุณคุมอยู่ข้างหลัง แถมยังมองเห็นแฟนอีกด้วย
หรือว่าคุณจะเดินนำหน้าไปก่อนเผื่อเจออะไร ก็จะได้จัดการ แล้วให้คนรักเดินตาม
ฯลฯ
แถมให้อีกเรื่องละกันนะ
บนหน้าผาสูงชันที่คุณพิชิตยอดเขาได้สำเร็จในการเที่ยวป่าครั้งหนึ่ง
ขณะที่คุณกำลังดื่มด่ำกับธรรมชาติสุดลูกหูลุกตา
ทันใดนั้น ลมวูบหนึ่งได้หอบเอา เพื่อน พี่ และแฟนของคุณเกือบจะตกลงไปในเหว
ดีที่เอามือเกี่ยวหน้าผาไว้ได้คนละข้าง แต่ก็ห้อยต่องแต่ง ยกเว้นคุณ !!
ในเสี้ยววินาทีนั้น
คุณจะเลือกช่วยใคร คุณจะเลือกยื่นมือไปดึงใครขึ้นมาเพียง 1 ใน 3 คนนั้น
ซึ่งคนที่เหลือก็จะตกลงไปตาย 2 ใน 3 อย่างช่วยไม่ได้
คุณจะช่วยใคร...
ผมไม่ต้องการคำตอบตอนนี้หรอกนะครับ
เอ าไว้ลองครุ่นคิดและไตร่ตรองดู
--------------------------------------------------------------------------------------------
คุณเคยได้ยินไหมครับ "เมื่อเหตุผลพูด หัวใจก็นิ่งเงียบ"
ยามที่เรามีรัก ต่างก็ปรารถนาที่จะมอบแต่สิ่งดี ๆ ให้กับคนที่เรารัก
ในรูปแบบแตกต่างกันไป ตามลักษณะ มุมมอง และความคิดของแแต่ละคน
เรื่องบางเรื่อง ไม่สามารถตอบตามหลักตรรกะได้
ผมเชื่อว่าหลาย ๆ คน ปรารถนาดีต่อคนสำคัญ
และทำทุกอย่าง เพื่อคน ๆ นั้น "ด้วยหัวใจ"
ยามที่ใครก็ตาม... มีรัก เขาไม่มีทางทำร้ายคนที่เขารักได้หรอก
ยามที่มีความเห็นไม่ตรงกัน และหงุดหงิด
ก็มัวแต่เฝ้าหาเหตุ และผล มาแก้ต่าง มาตีความขัดแย้ง ให้มันมีจุดจบ ว่าใครถูกใครผิด
ผมไม่ได้แก้ตัวให้ใครต่อใคร หรือแม้กระทั่งตัวผมเองหรอกนะ
แต่อยากให้มองคนสำคัญ ของเราด้วยใจ ไม่ใช่สมอง
อย่ามัวแต่เฝ้าใช้หลักเหตุและผลอยู่ หัดใช้หัวใจให้เป็นประโยชน์มากกว่าสูบฉีดเลือดบ้าง
แล้วเธอจะเห็นใจเขาใจเรา ว่าทำไมมันจึงเป็นเช่นนั้น...
สำหรับปัญหาชวนคิดด้านบน
ผมไม่ได้มีไว้ให้คนฉลาดมาแก้โจทย์หรอกนะ
อย่างที่ผมเกริ่นเอาไว้แต่แรก
"วันนี้ผมมีปัญหามาทายหัวใจทุกดวง"
เรื่องราวทั้งสอง ผมมีไว้ให้สำหรับ คนที่มีหัวใจ!!!
