ใครนะที่ชอบแนะแหนว่า ไปทะเลไม่หนีร้อนก็หนีรัก

ผมมีเพื่อนรักคนหนึ่ง ที่คอยช่วยเหลือผมเสมอ
ยามใดที่ผมทุกข์ เหงา เศร้า ผมจะไปเยี่ยมเพื่อนรักของผมเสมอ
ทุกสิ่งทุกอย่างจะถูกกลืนหาย และละลายลงได้แม้กระทั่งน้ำตา

ผมเป็นคนที่ค่อนข้างมีโลกส่วนตัว
ไม่ค่อยให้ใครย่างกรายเปิดประตูเข้ามาพักพิงได้ง่าย ๆ
แต่ยามใด ที่ใครสักคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาแล้ว
เขาก็จะพบ จะเห็นทุกสิ่งทุกอย่าง ในบ้านผมอย่างหมดเปลือก
ทุกสิ่งทุกอย่างหมดเปลือก...

ไม่มีมาด ไม่มีท่าที ไม่มีลีลา
และนั่นอาจเป็นจุดอ่อนที่ผมมีก็เป็นได้
ผมจึงรู้ดีว่า ทัพหน้าของผมควรจะแข็งแรงเพียงใด
เพราะทัพใจผมอ่อนแอและโอนอ่อน ตามคนที่มาประชิดมากที่สุด

ผมไม่เคยอายเพื่อนผมเลย แม้แต่ครั้งเดียว
ในยามที่ผมหมดสภาพไปหาเขา
ในยามที่ผมยอมแพ้ทุกสิ่งทุกอย่าง
ในยามที่ผมร้องไห้โฮแบบทารกขี้งอแงแล้ววิ่งเข้าซบอก

ยามนี้
อาการผมเริ่มกำเริบ
ใจกลัดหนอง ร่างกายอ่อนแอ และล้า
ผมหาเหตุผลให้ตัวเองเดินทางลงพื้นที่ต่างจังหวัด
แต่ใจของผมนั้นคิดถึงเพื่อนจับใจ
แม้จะรู้ว่ายามนี้ เพื่อนผมอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก
แต่ผมก็รู้ดีว่า เขาจะต้อนรับผมเสมออย่างตรงไปตรงมา

หวังไว้ว่าสักวันหนึ่ง...
หากผมต้องหมดลมหายใจ ผมก็อยากมาตายต่อหน้าเขา
ต่อหน้าเพื่อนรักของผม
ต่อหน้าสิ่งที่โลกสร้างสรรค์มาให้
ต่อหน้าทะเล...